Clip

    Presentatieclip "Casa Vista":

    Uit het verhaal over het bijzondere huis in Spanje en de belevenissen van twee onervaren reizigers. Een impressie: "Op reis met Kind 2". Aflevering: De auto.

    klik hier voor video

    Achtentwintig taxi's zien we, verder niets. Hoe ziet onze auto er eigenlijk uit? We bellen huiseigenaren die de auto, die bij het huis hoort, voor ons hebben geregeld. Het is een zwarte Suzuki met een wiel achterop. Raar. Weet jij hoe een Suzuki eruitziet? Nee, schudt Kind. Ik ook niet. Toch zou het gemakkelijk moeten zijn om die auto hier te vinden. Hier staan en rijden louter witte taxi’s. Wel dertig. Na een poosje worden we wat onrustig. Ik kijk of ik nòg een weg zie die vlak bij deze hoofdingang van het vliegveld van Alicante ligt. Daar vooruit niet, links niet, rechts niet. Jawel, zegt Kind, hier vlakbij is nog een weg. Ze wijst naar boven. Wie kijkt er nou omhoog als je een weg zoekt? casa vista bij deel 2cMaar verduld, ze heeft gelijk, we staan buiten en recht boven ons is een betonnen plafond waarvan we het begin en eind niet goed kunnen zien. Terug in de hal wankelen we met onze koffertjes de roltrap op. En ja hoor, nog een hoofduitgang. En daar staan ook gewone auto’s. Ook een zwart gek autootje met een mannetje met een map ervoor. Wij zwaaien naar hem en hij naar ons. De achterklep is een deur met een wiel erop. Die zwaait open en onze koffertjes passen daar precies in.

    Het is een machtig stoer wagentje, een soort landrovertje. Dat is mooi voor als je in de modder komt vast te zitten. Nu we echter een tijdje rijden en ik zo 'es in dit Zuidoost-Spaanse land om me heen kijk, denk ik dat de kans daarop vrij magertjes is. Wat een dorre geelbruine toestand! Stenig, rotsig, ruw en droog. Gelukkig hier en daar wel echte palmbomen. Inmiddels durf ik casa vista bij deel 2nu dus al wat om me heen te kijken, want ben al een beetje gewend aan dit maffe autootje. Ik moet nu ook weer schakelen en koppelen, dat soort werk, dat hoeft thuis tegenwoordig niet meer. Maar dat went weer snel. Het is wel eng dat de achteruit hier gewoon in de plaats van de zesde versnelling zit. Het geeft een heel raar geluid wanneer je daar tijdens het rijden even naartoe gaat. Kinds raam geeft ook een eng geluid. Als ze het open doet hoor je een soort hele harde gil. Niet van Kind, maar van binnenuit de autodeur. Deze auto is niet uitgerust met Airco, maar wel met Arko, het welbekende Alle-Ramen-Kunnen-Open-systeem. Dan hoor je meteen ook heel goed hoe het linkervoorwiel een beetje klappert. Maar ook dat is allemaal prima, vriend B. heeft verteld dat de auto gewoon APK-goedgekeurd is, en dat je alleen niet harder dan ongeveer 90 moet rijden. Anders begint alles te klapperen. Maar wij rijden rustig.

    Van vriendin M. hebben we instructies gekregen hoe we van het vliegveld naar het vakantiehuis moeten rijden. Die zijn zo nauwgezet dat we geen elektronisch navigatiesysteem nodig hebben. Dachten we. Ongeveer 35 minuten rijden moest het zijn. Die hebben we allang gehad. Bij ”die ene afslag die zus en zo heet die je niet moet nemen waarna direct de volgende afslag komt die zus en zo heet” zijn we het spoor al bijster geraakt. We zijn in een stadje beland. Niet erg, we willen toch even kijken of hier misschien nog een bakker of supermarkt open is; we hebben inmiddels flinke honger en dorst. Ik let op de weg en Kim let op de straat. Kijk, een bord met Carrefour! Kar met voer, 5 minutos en dan nog wat Spaanse woorden. Hoe moeilijk kan het zijn. Heel moeilijk. Nergens een supermarkt. We belanden in een wirwar van kronkelstraatjes waar we gelukkig af en toe een aanlokkelijk ambachtelijk bakkertje voorbij watertanden. Maar we kunnen niet parkeren. Als we met een kleine rondje nog een keer naar hetzelfde straatje rijden om te kijken of er nu wel een parkeerplekje is, is het bakkertje opeens weg. Of wij zijn in een ander straatje. Ik overweeg even om Kind uit te laten stappen om snel wat lekker brood te kopen, terwijl ik een blokje omrij. Dit lijkt haar een uitermate slecht idee. Ik vrees dat ze gelijk heeft. We besluiten dan maar naar het vakantiehuis te rijden en eerst het wegwijsapparaatje dat we van vriend B. mee hebben gekregen uit de koffer te halen. Dat heeft een soort zuignap en die kleef ik met mijn laatste spuugje vast op de voorruit. Sjonge wat worden we dorstig. De ramen maar weer open. Kim bedient de knopjes van het navigatieschermpje. We weten het adres niet, maar vriend B. heeft allerlei nuttige locaties al voorgezegd aan het ding. ”Naar huis”, staat er in grote letters. Dat moet het zijn. Nog even checken hoeveel minuten het schermpje aangeeft, zodat we zeker weten dat het ding niet het Nederlandse huis van vriend B. bedoelt. Driekwartier; dus ja, dat moet het zijn. Vol goede moed pruttecasa vista bij deel 2blen we verder met ons coole Spaanse nummerbord. Onze ruggen kleven een beetje aan de zitting vast en na een tijd vinden we het vreemd dat de kust steeds dichterbij lijkt te komen, want ons tijdelijke huis ligt daar heel ver vandaan. Maar omdat het hier wat heuvelig is kunnen we het niet zo goed zien. Bijna geen mens komen we tegen, ’t is hier een dooie boel. En dan opeens: de zee. Ons rovertje heeft vast zo’n vierwiel-gedrevenheid dus ik stuur hem zo van de weg het stenige strand op.

    Rustig is het hier op dit grote zandstrand. Geen zand zoals in Nederland, maar het lijkt erop. We lopen even naar de zee en ik scoor mijn eerste kleine schelpjes. Niet zoals in Nederland, maar het lijkt erop. Het lijkt er ook op dat we na twee uur rijden weer op vrijwel hetzelfde punt van vertrek zijn aangekomen. We zuchten diep en het autootje doet dat ook als ik probeer te starten. O jee. Maar gelukkig, na nog een poging start hij en doet dat met een soort klein wipje vooruit. O ja, is ook zo, ik moet nu ook mijn linkervoet gebruiken, anders dan thuis. Kind bedient het wegwijssysteem. Ze vindt de lijst met opgeslagen locaties. Daartussen iets dat nu dan echt de juiste lijkt, met ook de naam van het stadje erin waar doorheen moeten, en waar het huis niet ver vandaan ligt. We tuffen verder en proberen de paarse lijn te volgen. Best lastig en het gaat af en toe mis. Een keer een beetje hard op de rem, waarna we toeterend worden uitgescholden door een Spanjool. En een keer achterwaarts retour. Geeft niks, we zijn bijna alleen op dit wegennet. Het wegwijzertje zelf heeft het ook heel moeilijk. Ga naar het motornetwerk zegt-ie steeds. Nog een uur en een kwartier lezen we. De passagiers zitten er wel een beetje door, maar houden vol. Weer rijden we een vreemd rondje dat het schermpje ons voordoet, en een soort afslag voorbij. Gelukkig krijgen we de vraag: wil je de route herbereken? Kind heeft die vraag al vaak met Ja beantwoord, en deze keer krijgen we opeens een kwartier korting! Top, dat kunnen we wel gebruiken. Na een tijd zien we echter dat het finishvlaggetje midden in het stadje staat. Dat kan niet kloppen. Nog een keer doorzoeken we het apparaat en bekijken de instructies die ik in mijn iPad heb opgeschreven. We zoeken twee rotondes die in elkaar overlopen. Na nog wat niet nader te noemen geklooi zijn we eindelijk op de goede weg. De navigatie is dan allang van het padje.

    Mysterieuze weggetjes. Mooie zachte glooiingen met velden vol druiven. Af en toe een verlaten stenen oud huis. Een vervormde palmboom en hier en daar een cactus. Rechts een paardenranch en daarna vrijwel geen bebouwing meer. We zijn in een Mexicaanse boevenstreek. Net als we denken dat we weer verkeerd zitten ontdek ik opeens een stuk van een groot landhuis. Een voorgevel met acht grote bogen. Dat herken ik van casa vista bij deel 2ede beveiligingscamerabeelden bij vriend B. thuis! Even het kleine draaicirkeltje van de auto gebruiken en eropaf. Een weggetje omhoog en dan: het grote zwarte hek van de ranch. Vriendin M. heeft vanuit Nederland het alarm uitgeschakeld. En de afstandsbediening van het hek zit aan de autosleutel. Daar rolt het zware hek voor ons open, en we rijden naar binnen. Het terrein is reuzegroot; we komen met een omweg bij een overdekte autoveranda en dan bij het huis. Eindelijk! En oei, wat een haciënda, wat een ruimte en wat een ongelofelijk uitzicht. En water, kraanwater uit de buitenkeuken. Vies maar lekker. En dan de sleutel zoeken op de geheime bergplaats. En nog een keer zoeken. En nog een keer. En de instructies nog een keer lezen. En onze jasjes uit de auto halen, want het is een beetje fris al zo ver in de avond. En rond het paleis lopen en naar binnen gluren. En nog een keer zoeken. En nog een keer. Nergens. Nergens te vinden.

    Klik hier

    Klik hier

     

    Diversen

    25 januari 2017
    © 2017 Divit

    Main Menu