Reisboek Casa Vista - 2

    Het mag de naam reizen eigenlijk niet hebben

    De turbulentie is verschrikkelijk. Het vliegtuig schudt zo hard dat de zuurstofkapjes uit het plafond vallen. Er klinkt een vierstemmig gillen van minstens vier verschillende vrouwen. Een man roept heel hard iets dat niet te verstaan is. Ik wist niet dat ik zoveel nekharen had als ik zie hoe een stewardess zich met één hand vasthoudt en haar andere hand voor haar mond slaat. Haar mascara slingert in zwarte strepen traag maar gestaag omlaag. Net als ons vliegtuig. Nu is het moment dat ik me om moet draaien om tegen Reisman, die achter mij zit, te zeggen dat ik van hem hou, zoals in een film. Dan is het niet meer zo erg dat we allemaal neerstorten. We hielden in ieder geval ook vlak voor de klap nog steeds van elkaar. Opeens voel ik iets tegen mijn wang en schrik op uit mijn fantasie. De jonge man met de brede schouders naast mij is in slaap gevallen en ik zit nu voor een deel samen met hem inslapende buurman mijn stoel. Ik maak er een foto van. Er slapen veel mensen, turbulentie is ver te zoeken. Reizen per vliegtuig is saai en onaangenaam. Het mag de naam Reizen eigenlijk niet hebben. Het is meer een soort tijdreizen, een verplaatsing zonder belevenis of prikkeling van de zintuigen. Behalve als er een stewardess langs loopt. Dan hoor ik haar panty of rokje ruisen, voel een briesje en ruik haar Chanel nummer 747. Reizen hoort ook niet in grote groepen. Dan is de lol eraf. Als iedereen het doet is het niet meer speciaal. Niemand kijkt naar buiten, zelfs niet tijdens het opstijgen. Een mevrouw sliep al toen wij het toestel net binnen kwamen. Vriendin M. is ook een ervaren vliegster. Zij kan slapen met haar hoofd op het tafeltje. Ik zit me te vervelen aan het gangpad. Eigenlijk zat ik naast Reisman, die aan de andere kant van het pad zit, maar ik heb van plaats geruild met een Spaanse passagiere die graag naast haar vriendin wilde zitten. Dus nu zit ik hier, op die halve stoel. Ik kijk naar een andere passagier, die witgelakte en eng lange rontgentasnagels heeft. Dat mag wél, en een klein schaartje in je handbagage niet. Zij kan met die nagels vast wel iemand de keel doorsnijden. Zoals die van mijn buurman; zijn slapende hoofd hangt naar achteren en zijn hals vraagt er bijna om. Ik was er ook niet van op de hoogte dat je gewoon een levende teckel mee mag nemen. Die zit ergens hier vlakbij in een handtas met een ventilatieruitje. Een Takkietas. Er zijn ook een paar baby’s aan boord, dat is nog leuker. Op Schiphol keek ik gniffelend toe hoe, achter de ruggen van de moeders, twee dreumesen het heel druk hadden met het langdurig likken aan de enorme ramen. De controle van tassen en personen duurde lang deze keer. Hinkend op één laars kon ik nog snel de röntgenfoto van mijn eigen tas met een geplette banaan meespieken. Ik lik een paar laatste stukjes op. Ik heb nu niets meer te eten of te drinken. Het vliegen duurt niet lang, maar toch ook wel. Ik zie Postbode Siemen nergens.

    De glimmende marmeren vloer van de Allicantse luchthaven rolt onder mijn stappende voeten door. Het Spaanse gebied waar we naar toe gaan heeft heel Spanje voorzien van marmer en andere steensoorten, zegt vriend B. Rond Novelda, waar hun mooie huis staat, zijn heel veel marmerbedrijven. marmer vloerMisschien gaan we vragen of we in zo’n bedrijf mogen rondkijken. Als ik in de auto zit vraag ik me vooral af hoe zo’n ruwe heuvelrug kan veranderen in een stapel glimmende perfect platte marmertegels. Ik zie inderdaad veel steenafgravingen. En een hoeder met stok achter een vrolijke kudde geiten in alle kleuren die voor geiten beschikbaar zijn. Ook veel olijfbomen en wijngaarden en ander fruit komt voorbij. Vaak onder lange doeken, als kassen van gaas. Warmte is hier geen probleem, hitte en vliegjes waarschijnlijk wel. Het is nu nog steeds 25 graden, eind van de middag. We zijn bij een garage gestopt en halen onze bagage uit de auto, want vriend B. kan vandaag zijn nieuwe auto ophalen. Het is de grote broer van het kleine zwarte landrovertje waar Kind 2 en ik een keer mee op pad zijn geweest. Een grote witte Landrover XYZ (letters ben ik vergeten) automaat met alles erop en eraan. Er is wel meer dat herinnert aan een vorige keer; alle winkels zijn dicht. Ook het laatste kleine weggetje naar het huis is nog hetzelfde. Wel meer land dat bebouwd is: amandelen, druiven, olijven, perziken, nectarines. Het nog kleine fruit hangt zich vol te zuigen met al dat zonlicht. Zonder water groeit hier niets. Het lijkt overal of de boompjes geplant zijn in een grote bak met lichtgele stenen. De bomen op landgoed van vriend B. en vriendin M. zijn ook gegroeid. Ook hij heeft duizenden druppelsystemen die voor voldoende water moeten zorgen. We zitten heel even voor het huis van het uitzicht te genieten en dan wordt Reisman Klusman. Eerst de parasol repareren, en dan bezig met het zwembad. Ik loop een rondje en hoor dat de eekhoorntjesbroodboom grote peulen krijgt. Daarin zitten bonen die altijd, in elke peul, van elke boom, exact even groot zijn. Ooit werden ze parasoldaarom gebruikt als gewichtjes om heel precies te kunnen meten. De vrucht heette in het Grieks keration en daar komt dan weer het woord karaat vandaan. Dat was even een leuk weetje tussendoor. Heerlijk is het hier. Stil, zwoel en kalm. Ik hoor alleen vogels en het zoemen van bijen.

    We gaan op pad. Voor een van mijn minst favoriete bezigheden. Uit eten. Om 21.00 uur pas, zo hoort dat in landen waar iedereen op slippers loopt. Gelukkig zitten we buiten. De bediening is lief, maar zegt dat ze geen Engelstalige kaart hebben. Vriend B. zegt van wel. En dat blijkt te kloppen, ook niet voor het eerst. Toch is het bestellen niet gemakkelijk. Ik probeer iets te vinden met zo weinig mogelijk vlees. Dat is hier ook niet gemakkelijk. Binnen is een glazen vitrine. Met heel veel dode vissen en grote dode stukken rundvlees. Reisman en vriend B. wijzen iets aan. Het wordt warm en rood en nog niet halfgaar geserveerd. Het is verschrikkelijk. De terugrit naar Casa Vista, zo heet ons huis, is leuker. Want ik mag rijden. Naast al dat vlees is ook deze auto niet al te milieuvriendelijk. Jammer, want hij rijdt fijn. Bij het huis is het donker en er heerst stilte. Met alleen hier en daar een krekeltje. Morgen weer een dag.

    © 2017 Divit

    Main Menu