Reisboek Casa Vista - 3

    Uit de veilige zone

    Na dertig meter over het pad omhoog leg ik mijn trui op een steen en laat hem achter. Het is nog maar half negen en toch kijkt de zon al volop nieuwsgierig naar ons. Reisman en Kronkelworm gaan de berg beklimmen tegenover Casa Vista. We kijken naar de top. Die kant op, recht omhoog. Het weggetje is overgegaan in een pad. Rotsen, stenen, steentjes, grind. Ruwe struikjes, vetplanten, en een woestijngrassoort met lange halmen die houvast bieden. Dat is wel nodig. Er is nu geen pad meer te bekennen en mijn voeten zoeken angstvallig naar houvast. Zweet drupt langs mijn neus. Reisman heeft bergschoenen aan en zwoegt nauwelijks, gaat voort met grote brokken voetstap. Mijn schoenen hebben een erg vlakke zool, maar ik red me goed. De rotsen zijn stroef en ruw. Als je je handen gebruikt om als een viervoeter te klimmen schuurt het ruwe steen mijn handpalmen. Af en toe staan we stil. Klimman zoekt een pad en ik hijg even uit. spanje mei 17 klim klimmen AAEen klein beetje maar; ik voel zeer goed hoe mijn frequente sportinspanningen de laatste tijd zijn vruchten hier afwerpen. Ik bereid me wel voor op wat spierpijn morgen, maar voorlopig concentreer ik me op de steeds lastiger weg naar boven. Toch is het fantastisch.

    De top komt in zicht; de gedachte dat het misschien beter is om de tocht niet helemaal door te zetten en terug te keren, is opeens verdwenen. Aan de andere kant van de top is hopelijk een parcours dat we omlaag kunnen volgen. Want wat we nu doen is lastig, maar hier af te dalen is vrijwel onmogelijk. We kijken uit over de heuvels en de boomgaarden, de enorme spaarbekkens met azuurblauw water en verder onder ons het huis van vriend B. in de zon. Het is prachtig. We zijn wellicht een beetje uit een veilige zone getreden. Ik heb voor dit klimwerk niet de beste schoenen, mijn benen zitten onder de schrammen van de harde struiken en we weten niet hoe we weer af moeten dalen. Het stomste is misschien nog dat we geen water bij ons hebben. Wat nou als ik moet poepen, grap ik tegen Reisman. Die vindt dat op spanje mei 17 klim vergezicht met waterdit moment nogal triviaal en zegt dat ik dan maar een vetplant moet gebruiken. De vegetatie is hier inderdaad verrassend. Plantjes en bloementjes in allerlei kleurschakeringen en vormen. En dat op een voedingsbodem die ogenschijnlijk alleen uit steen bestaat. Geel steen, met af en toe wat rode of roodbruine soortgenoten. Soms zie ik een spin of een tor, ik kan toch niets anders dan voortdurend naar mijn voeten kijken, en Reisman ziet hagedissen. Omdat hij voorop gaat zijn die steeds al verdwenen als ik ter plekke ben. De top is een hoogtepunt. De ochtendnevel is verdwenen, de blik op het Spaanse buitenland eindeloos. We blijven niet lang.

    Reisman zegt dat we een omtrekkende beweging gaan maken om naar beneden te komen. We hebben er nog steeds lol in, maar het is bepaald niet gemakkelijk. Soms val ik bijna als de stenen als kogellagers onder mijn voeten rollen. Ik durf mijn telefoon niet meer in mijn achterzak te steken, want als ik val val ik als eerste op mijn kont. Maar daar is die ook voor, hou ik de moed er maar in. Vallen betekent hier op zijn minst pijn, maar hopelijk geen blessure. Ik spanje mei 17 klim asm stijlbegin me wel een beetje af te vragen of het goed komt. Overal lastige rotsen. Gelukkig is Reisman ook een rots. Hij bevindt zich nu als een cliffhanger op een moeilijk stuk. Dit is een traverse! Roept hij intelligent. Ik film een paar keer een stukje, tot mijn benen iets minder stabiel aanvoelen. Maar kijk, wijst Man, daar is het spaarbekken met water dat tegenover Casa Vista ligt. We klauteren een stuk over een heuvelkam en daarna klimmen we in de oude betonnen waterloop en volgen die omlaag. Samen in de goot, dat schept een band en we voelen ons goed. Dat komt ook omdat we weten dat deze expeditie niet alleen prachtig is, maar ook tot een goed einde komt. We zijn er bijna. De goot eindigt in een put. Daar willen we niet in, we springen eruit en lopen het laatste stuk langs het waterbekken gemakkelijk naar huis. Reisman haalt nog even mijn achtergelaten trui en in Casa Vista drinken we water en duiken het fijne zwembad in. En dan te bedenken dat sommige mensen thuis in Nederland het paasweekend uit moeten zitten. Bewolkt, 11 graden, nachtvorst. Ik grijns, heel even maar.

    © 2017 Divit

    Main Menu